AMD - STARCZE ZWYRODNIENIE PLAMKI

Starcze zwyrodnienie plamki (AMD- Age-related Macular Degeneration) jest przyczyną ciężkiego, centralnego uszkodzenia wzroku u osób starszych. Choroba powiązana jest ściśle z czynnikami genetycznymi i środowiskowymi. Patogenezę AMD cechuje wieloczynnikowy charakter. Obejmuje ona złożone interakcje między czynnikami metabolicznymi, naczyniowymi, genetycznymi i środowiskowymi, ale wciąż pozostaje nie do końca wyjaśniona. Choć w obrazie choroby obserwuje się zmiany w obrębie kompleksu anatomiczno-funkcjonalnego (fotoreceptory, nabłonek barwnikowy siatkówki, błona Brucha, warstwa choriokapilarów), to ich istotę stanowi postępujące zwyrodnienie i atrofia komórek, głównie warstwy barwnikowej, prowadzące do nieodwracalnego uszkodzenia fotoreceptorów.

AMD dotkniętych jest 11 milionów ludzi na świecie i jest najczęstszą przyczyną ślepoty u osób po 60 roku życia. Dlatego też prowadzone są obecnie intensywne badania nad tą chorobą i metodami jej zwalczania. Klinicznie AMD dzieli się na 2 grupy: suchą i wilgotną ( neowaskularną, mokra). Ciężkie uszkodzenie wzroku jest częściej związane z postacią mokrą i dotyczy około 15% wszystkich chorujących z powodu zwyrodnienia plamki. W tej postaci charakterystyczne jest tworzenie się nieprawidłowych naczyń krwionośnych w okolicy plamkowej. Naczynia te powodują lokalne bliznowacenie tkanki, zniszczenie widzenia centralnego. Nie ma niezawodnej terapii zarówno postaci suchej jak i wysiękowej, w leczeniu tej drugiej dotychczas stosowana terapia fotodynamiczna pozwalała na kwalifikację zaledwie 5% wszystkich pacjentów. Uznawaną za złoty standard w chwili obecnej w postaci wysiękowej jest terapia doszklistkowa preparatów antyangiogennych (anty-VEGF)- w chwili obecnej zarejestrowany jest jeden preparat- ranibizumab (Lucentis). Terapia ta daje nadzieję chorującym na co najmniej zatrzymanie procesu chorobowego, a w niektórych przypadkach obserwowana jest nawet poprawa widzenia.